Het is mistig aan de Belgische kust. Wij wandelen al bijna een week met een lichte rugzak van Breskens naar de Panne. Nu langs Kokzijde. Mijn blik gaat naar de enorme hoogbouw vakantieappartementen aan de boulevard. Niet de leukste kant. Ik draai mijn hoofd naar de zee, alsof daar iets te zien is. Niets, of toch wel? Ik scherp mijn pupillen en zie een iets donkerder vlek in t water met een rare vorm daarboven. Zandplaten, slapende meeuwen, Bonte Pieten met hun rode lange snaveltjes, strandlopertjes. Stilte, gedempte geluiden, geluid van de golven die neerslaan op t brede strand. Het is eb. Stroompjes zeewater omgeven het iets hoger gelegen zand. Schoenen en sokken uit en van de ene zandbank, door de stroompjes naar de andere. Steeds dichterbij de vlek. Ik zie wat er in zee aan de hand is. Een enorm paard sjokt door de branding. Op het paard zit een man en achter het paard zie ik touwen de zee in zakken.
‘Garnalenvissers’, schreeuw ik tegen mijn wandelmaatje. Onze wens gaat in vervulling.
Netjesleven 