Twee jongens hoeden de kudde. Kinderen doen dat. Zij zijn verantwoordelijk voor de dieren. Vrouwen zorgen voor water, het huishouden, de was, het koken en de kinderen. Mannen werken op het land, bouwen huizen, verkopen bananen, houtskool, sinaasappelen of papaja’s langs de weg, en dat doen vrouwen ook. 24/7 in de weer, geen vrije tijd.
Tevredenheid.
‘Als ik een dak boven mijn hoofd en te eten heb dan hoeft er niet nóg meer. O ja, ik hou niet van conflicten, leef graag in harmonie met mijn familie en vrienden’, zegt een van hen.
Ik zie dorpen. In het midden is een ronde lemen muur geplaatst, waarboven een rond rieten dak beschutting geeft tegen de regen en de zon. Om deze gemeenschapsruimte heen zijn huizen geplaatst, die er ongeveer net zo uitzien.
Mensen zitten altijd samen, lachen breeduit. Zij delen hun genoegens en verdriet met elkaar. Als iemand overlijd, lopen, dansen en zingen de vrouwen voorafgaand aan de auto, waarin de overledene ligt. Om het leven te vieren.
Ik ben dat allemaal verleerd. Emotionele en sociale armoede, dat is waar wij – in vergelijking met deze groep mensen – aan lijden.
Kom mensen, zoek elkaar op!!!
Netjesleven 